Etiket: Köşe Yazısı

Anadolu’da semavi dinler – Müslümanlık

Daha önce Yahudilik ve Hristiyanlığı anlatmıştım. Bu yazımda da İslamiyet’i anlatacağım.

Müslümanlık, Arabistan’da Mekke – Medine ekseninde Arap toplumu içinde gelişmiş ve Hz. Muhammed aracılığıyla 610 yılında Arabistan’ın Mekke şehrinde ortaya çıkarak yayılmıştır. Bu dine iman edenlere inanan anlamına gelen “Mümin” ve Allah’a teslimiyet gösteren anlamına gelen Müslüm kökeninden türemiştir. İnananlara Müslüman denir. Hz. Muhammed ise M.S. 570 – 632 yılları arasında yaşamıştır.

Arabistan’da Hz. Muhammed’in doğduğu yıllarda durum şöyleydi; aşiretler şeklinde kırsalda yaşayan kabilelerin bir kısmı Yahudi, bir kısmı Hristiyan idi. Ancak büyük çoğunluk pagan (çok değişik objelere inananlar) idi. Çok farklı inanışlar ve kendi yarattıkları tanrılara tapıyorlardı. Tarım – din toplumlarında ideolojiler dini inanışlardı. Ekonomi ve sosyal hayat ise; Arabistan yarımadasının alt ucu Hint Okyanusu diğer ucu ise Akdeniz’di. Hz. Muhammed’in yaşadığı yıllarda tarım ve hayvan ticareti yapmak çok önemli bir iş koluydu. “Rızkını ticarette ara” sözü o dönemlerden kalma bir deyiştir.

Bir ucu Hint Okyanusu diğer ucu ise Akdeniz – Mısır olan bu coğrafyanın denize açık yerlerinde ticaret gelişmişti. Akdeniz havzasından alınan buğday, pirinç, zeytinyağı ve canlı hayvan ile Hint Okyanusu kıyısından alınan baharat, ipek ürünleri ve kumaş yüklü deve kervanları ile Yemen – Mekke – Şam – İskenderiye – Kahire hattında gidip geliyordu. Mekke bu ticaretin merkezinde yer alan bir şehir idi. Tüm kervanlar Mekke’den geçmek zorundaydı.

O yıllarda Şam, Halep, Bağdat, Kahire, İskenderiye ve Diyarbakır gelişmiş Hristiyan şehirleriydi. Hz. Muhammed’in düşünceleri Arap toplumu tarafından büyük kabul görse de İslamiyet’in gelişmesine sebep olan en büyük olay, Müslüman olmayanlardan alınan Cizye vergisidir. Müslüman olanların büyük bir kısmı, vergi vermemek ve toplumdan dışlanmamak için Müslümanlığı kabul etmiştir. İnançlarını terk etmeyip Müslüman olmayanlar Cizye vergisi vererek hayatlarını idame ettirmişlerdir. Özellikle Anadolu’nun şehir devletlerinde ağırlıklı bulunan Hıristiyan toplumlar, Arap akıncılar tarafından Müslümanlaştırılmıştır.

Ön Asya’da tahıl ve pirinç Mısır’da yetiştirilir orta doğuya buradan dağıtılırdı. Müslümanlığın doğduğu yıllarda Mısır’da ortaya çıkan veba salgını da bu vasıtayla şehir devletlerine yayıldı ve orduları perişan etti. Bu sayede Diyarbakır’ın 639 yılında fethinin ardından Anadolu, Arap akıncılar tarafından adım adım fethedilmiştir.

Şaman olan Türkmen atalarımız özellikle Emeviler döneminde büyük zulümlere uğramıştır.  Abbasiler döneminde ise Türkmen atalarımızın Serdengeçti gençleri Bağdat’ta asker olarak Müslümanlığa büyük hizmetlerde bulunmuşlardır. Abbasilerden sonra da Büyük Selçuklu devreye girmiştir.

Sonuç olarak din, her zaman mukaddes sayılan ve saygı duyulması gereken bir olgudur. Tanrı sevgidir. Sevgi ve şefkat her zaman dinlerin ana unsurlarından birisi olmuştur. Tanrının elçisi peygamberler de her zaman sevgi ve şefkati ön plana çıkarmış, eline, diline, beline sahip edepli insan yetiştirmeyi hedeflemişlerdir. Eğitimli insan ise dinin gelişmesini sağlayacak en önemli olaydır. Bugün İslam’ın doğduğu coğrafyada bu öğretinin unutulmasından dolayı İslam coğrafyası kan gölü halindedir. Herkesin kendine göre bir İslam anlayışı var ve bu anlayışa uymayana karşı cihat yapmakta. Yani Müslüman Müslümanı katletmekte. Ortadoğu’nun hali melali ortadadır.

İslam en güzel hali ile Anadolu’da yaşamaktadır. Bunda da Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ni kuran Mustafa Kemal Atatürk’ün laiklik ilkesini devlet düzeninde hayata geçirmesinin etkisi büyüktür.

Dünyada 1,3 milyar Müslüman, 1.7 milyar Hıristiyan ve 20 milyon da Yahudi yaşamaktadır. Bu rakamlar toplamda 3 milyara tekabül ediyor. Ancak dünyanın toplam nüfusu bugün 8 milyar.  Bu da yaklaşık 5 milyar insanın bu dinler haricinde farklı dinlere inanarak veya hiçbir dine inanmayarak yaşamakta olduğu anlamına geliyor.

Son söz;

Allah’ın kulu Muhammed ümmetiyim. (Sürecek)

ANADOLU SELÇUKLUSU

Anadolu ‘da Roma İmparatorluğu, Bizans Büyük Selçuklu ve Anadolu Selçuklusu hüküm sürdürmüştür. 1071 ’de Alparslan’ın Bizans İmparatoru Roman Diyojen’i Muş Malazgirt’te yenmesi ile Anadolu Orta Asya da düzen bulamayan konar göçmenleri Anadolu’ya cezbetti bunda Anadolu da tahılın, buğday ve arpanın pazarda var olması şehir devletlerinin çokluğu hayvancılıkla geçinen Türkmenlerin Anadolu da ve özellikle kırsal yerleşmesinde sebep olmuştur. Büyük dere, çayları, ırmakları, takip ettiğimizde sulu taban arazilerin sulu taban arazilerin Türklerden önce Anadolu da yaşayanlar tarafından kullanılmakta olduğunu görürüz, o nedenle Türkmenler otun bol olduğu serin yaylaları tercih etmeleri  sulu ovaların hep dolu olmasından doğmuş bir zarar ettir bir tek dağlık yaylalık anlamlar boştu. Roma İmparatorluğu, Bizans Büyük Selçuklu, Anadolu Selçuklusu ve Osmanlıda her biri kendinden önceki devlet düzenini, ekonomik hayatı kabullenerek, koruyarak devam etmiş devlet geleneği olmuştur. Bizans Roma İmparatorluğunu Büyük Selçuklu Bizans İmparatorluğunu Anadolu Selçuklu Büyük Selçukluda devir aldığı devlet düzenini Osmanlıda Bizans’tan devir aldığı ekonomik hayatı koruyarak gelmiştir. Tarım din toplumlarında en önemli olan insan hayatının devamını sağlayan gıda arzını çok önemli saymıştır. Bizans’ta ve Osmanlı da tarımsal üretim yapanlar devlet tarafından korunmuştur. Osmanlı da tarımsal üretimde 3 türlü kurum vardır.

• Has tımar padişah arazileri
• Zeamet sadrazam vezirlere
• Tımar derebeylerine,

Köylüye üretmesi için verilen topraklar Osmanlıda tımar sisteminde tam devlet toprakları Allah adına Halife padişahın tasarrufun dayalı Padişah Halife toprak kullanma hakkını devlet adamlarının derebeylerin durumuna göre pay ederdi. Tımar sistemiyle Anadolu da gıda arzı hep sağlanmıştır. Hem tahıl üretimi hem hayvancılık bir denge içerisinde üretmiştir. Eşkıyalığın olduğu yer ve yıllarda çift bozan eşkıyalık haricinde Anadolu coğrafyası yaşayanlara yetecek kadar gıda sağlamıştır. Yozgat küçükbaş hayvancılıkta yeşil mercimek ve sarı bursa cinsi makarnalık, bulgurluk buğday üretiminde katık üretiminde bir üretim merkezi olmuştur. Bundan da delice çayının, çekerek çayının, kozan çayının, bişek özünün çok olumlu etkileri olmuştur.

Osmanlıda 2 yıl ekilmeyen topraklar devlet tarafından alınıp ekenlere verilirdi. Osmanlı üretmenin önemini iyi biliyordu. Özellikle de Anadolu da hayvancılıkla uğraşan yörükleri yerleşik düzene sokup vergi ve asker almak için sabit bir yere iskân etmeye çalışmıştır. Özellikle balkanlarda başlayan milliyetçilik akımları sonucu asker alamayan Osmanlı alamayan 3 selim, 2 Mahmut’tan başlayarak konar göçmenleri bir yere yerleştirmeye çok önem vermiştir.

Türklerin Anadolu’daki varlığı, Anadolu’nun Türk yurdu olması ve

Türkiye kelimesinin dünya lisansına girmesi

Yazının icadı Dünyada yazılı belge bırakmayı dün ne olmuşum belgesini bırakmıştır. Sümerler dünyada ilk yazıyı bulanladır. Bu icat sonrası batılı çok önemli devletler günümüzde Sümerlerin icadı olan yazının icadı ile gelişmiştir. Bilim, teknolojiyi bu sayede gelişmiştir. Hititlilerin Anadolu da hakim olması yazıyı bilmeleri çok önemlidir. Sümerlerin, Hititlerin ön Turani kavimlerden ataları iddiası Mustafa Kemal Atatürk‘ün Türk dil teorisinin Sümer ve Hitit kökünü belgeleme çabaları yaşayan Sümerolog ilmiye Çığ’ın eserleri dikkatle izlenmesi gereken kaynaklardır. 1071 de Alpaslanların Bizans İmpatorluğu Romen Diojeni Malazgirt’te yenmesiyle Anadolu konargöçer ata binen iyi ok atan kılıç kullanan genç Türkmenlerin Anadolu şehirlerinde çokça gözükmesini Ermeni tarihçisi Urfalı Mateos Türklerle ilgili kitaplarında şu şekilde bahsediyor;

“Uzun saçlı, ata binen, iyi ok atan, iyi kılıç kullanan guruplar Anadolu da çoğaldı.” Yine o dönemin gelişmiş şehri Cenovo, Venedikli tüccarlar Anadolu da tiftik, halı, kilim alıp Avrupa da pazarlarken Bizans İstanbul’a hakimken Anadolu’yu Türkiye diye tarif etmeleri şehir devletler haricinde kırsalda büyük bir Türk kitlesinin varlığının varlığının kanıtıdır. (Sürecek)

Gün geçmiyor ki doğu ve güneydoğu vilayetlerinde çok sayıda insanın karıştığı taş, sopa, pala, tabancalı kavgalar yaşanmasın. İlçelerde ve illerde büyük meydan kavgaları çıkmakta. Emniyet güçleri saatler süren bu sokak savaşlarını durdurmakta zorlanmakta, güvenlik güçleri havaya atışlar yaparak gaz kullanarak kavga eden edenleri zorla ayırmaktadır. Bununla ilgili haberler hafta geçmeden özelliklede doğu ve güneydoğu ilçelerinde, illerinde TV’lerden izlemekteyiz. Bu kavgaların sebebi nedir? İnsanlar meydan kavgalarına neden ihtiyaç duymaktadır?

Önce aşiret hukuku nedir? İnsanlar aileler devletin hukuk sistemine neden güvenmiyorlar? Neden davalarını hukuk içinde suhuletle, sakince çözmek yerine kaba kuvvet kullanarak vurarak, öldürerek galip gelmeye çalışıyorlar?

Aşiret hukuku kan, kin hukukudur.  Arap orjinli kısas hukukudur. Dişe diş, kana kan almak ortaçağ zihniyetidir. Aşiret hukukunda evrensel hukuk yoktur zor vardır. Gücü yetenin hâkimiyeti geçerlidir. Ülkemiz 7 coğrafi bölgeye ayrılır. Doğu ve güneydoğu haricinde 5 bölgemizde insanlarımız aralarındaki ihtilafların çözümünü devlet mahkemelerinde, doğuda ise yediden yetmişe tüm aile üyeleri mahkeme yerine kaba kuvvetle, bıçakla, silahla aramaktadır.

Bu kavgaların nedenine baktığımızda çoğunlukla toprak paylaşımı temelli olduğunu görmekteyiz. 1894 Hamidiye alayları, 1915’te Ermeni tehciri ile hazineye devredilen ve sınırları tam tespit edilmeyen tarım arazilerinin paylaşımında karşıt aşiretler veya aynı aşiretin farklı aileleri ölümüne birbirine saldırmaktadır. Bir gün Ağrı ili Patnos ilçesi, bir gün Urfa Viranşehir, bir gün Mardin Kızıltepe’de toprak kaynaklı meydan savaşları olmakta. Bunu önlemek için devletimiz üretimi artırmak şartı ile doğuda bir toprak reformu yapmalı. Tüm hazine arazilerini, kadastrolarını güncelleyerek aşiret kavgalarına sebep olan toprak sorunlarını bitirmelidir. TV’lerde izlediğimiz meydan savaşları bize yakışmıyor. Devlet can, mal güvenliğini mahkemeleri ile sağlamalıdır. Doğudaki ortaçağ anlayışı, aşiret hukuku, ağalık geleneği bitirilmelidir. Silah kullanma hakkı devlete aittir. Hiç kimse veya aile hakka sahip değildir, olamaz, silah kullanamaz.

Saygılarımla

 

İki yıl önce Çin’den mi yoksa ABD den mi çıktığı belli olmayan virüs, tüm dünyada hayatı kilitledi ve ülkemiz de büyük sıkıntılar yaşadı. Bu iki yılda ülkemizdeki iki kurum işini iyi yaptı.

Bu kurumlardan birincisi Sağlık Bakanlığı, ikincisi ise Toprak Mahsulleri Ofisi (TMO). Bu iki kurumumuz da kamu kuruluşudur.

Başta Sağlık Bakanı Dr. Fahrettin Koca olmak üzere tüm sağlık çalışanları, coronavirüs ortamında çok başarılıydı.

Sağlık Bakanlığı Türkiye’nin bir kurumu olarak kamuculuğun, devletçiliğin sağlıkta devletin olmazsa olmazı olduğunu gösterdi. Günlük 200 – 300 vefattan bugün 3 – 5 vefata inmesi ve coronavirüs kâbusunun azalması ve inşallah bitmesinde Sağlık Bakanı Dr. Fahrettin Koca ve Sağlık Bakanlığı çalışanlarının fedakârlıkları alkışı hak ediyor. Hele de özel sektör sağlık kuruluşlarını zapturapt altına almak çok güzel bir işti. Sağlık Bakanlığını başta Sağlık Bakanımızı bundan dolayı kutlarım. İyi ki Sağlık Bakanlığımız varmış diyorum.

Bu coronavirüs hayat ortamında TMO’da çok akıllı işler yaptı. Ülkemizde yılda 20 milyon ton buğday üretiriz ama bu buğdaylarımız yemlik kalitesindedir tek başına ekmeklik un olmaz. Oysa ülkemizde un ve unlu gıda sanayiinde ciddi üretici bir ülkedir. Gaziantep, Şanlıurfa, Mardin büyük unlu gıda üreticisidir. Ülkemiz ABD sonrası un piyasasında iki numaralı üreticidir makarnada bisküvide Ankara, Konya, Karaman, Eskişehir illerimiz bu gıda iş kolunda büyük üretim ve ciddi ihracat yapmaktadır. 2021 yılında TÜİK bilgilerine göre 10 milyon ton buğdayı Ukrayna Rusya savaşı başlamadan önce bu ülkelerden ithal ederek ve un üreticilerine sübvansiyonlu fiyatla buğday satması ekmek fiyatlarının çok fazla artmasını engellemiştir. TMO devlet kuruluşu olarak vatandaşın gıda güvenliğinin temel ürünü olan unun aşırı derecede artışını önlemiştir.

Gerek Sağlık Bakanı Dr. Fahrettin Koca ve tüm sağlık bakanlığı çalışanları, gerekse TMO Genel Müdürü ve tüm çalışanlarını kutluyorum. İyi ki devletimizin bu kurumları var. İyi ki varsınız sağ olun var olun.

Saygılarımla.

 

Ülkemiz binlerce yıldır can ve mal güvenliği olmayan yörelerden Anadolu’ya göçmen olarak gelenlerin yurdu olmuştur. Bilinen tarih içerisinde, bugün yaşanan Afgan – Suriyeli göçlerinin benzerleri asırlar öncesinde de yaşanmış, Anadolu hep göç almıştır. 1789 Fransız ihtilali ilk etkisini Balkanlarda ve Kafkaslarda göstermiştir. Dini önderlik etrafında biriken milliyetçilik fikri ve ulus devlet yaratma arzusu, toplumlarda parçalanmayı getirmiştir. 1804 Sırp ve 1820 Yunan isyanları 1911’lere kadar Balkanlar’ı kan gölüne çevirmiştir. Yine 1800’lerde başlayan kargaşa Kafkasları da karıştırmıştır. Hem Kafkaslarda, hem Balkanlarda yaşama hakkı bulamayan özellikle Müslümanlar, Anadolu’ya sığınmışlardır.

Göçmenlik tanımı iki türlüdür.

İlki fikri, dini inanç ve ırktan dolayı yaşam hakkı bulamayıp, doğduğu memleketi terk etmek zorunda kalanları, ikincisi ise ekonomik anlamda daha iyi bir hayat arzusuyla sırf maddiyat için ülkesini terk edenleri tarif eder. Göçmen kelimesinin sözlüklerde tanımı ise; kendi yurdunu bırakıp yerleşmek üzere başka bir ülkeye göçen kimse, aileye veya topluluğa verilen isimdir.

Mültecilik ise apayrı bir durumdur. Zorlayıcı nedenler haricinde sırf ekonomik gerekçelerle ülkesini, ata yurdunu gönüllü terk edip gittiği ülkede ikinci sınıf insan muhacir olmayı kabul eden bir ruh halidir. Denge ve zekâ sorunlu insan, insanlar demektir. Bir yere tutunamayacak kadar güçsüz, takatsiz olmak demektir. İyi bir yaşam, yenilen, içilen, giyilen, yaşanan konutun kalitesi ile olmaz.

Gittiğin yerde sen biçare olduğunu kabul ederek gidiyorsun. İyi bir yaşam arzusuyla şoförlük, market işçiliği, benzinlikte pompacılık, yaşlı-çocuk bakıcılığı ile karşılaşmak göçmenin karşılaşacağı iyi durumlardır. Daha kötülerini yazmayacağım. Giden yaşayacaktır.

Sonsöz;

İsteyerek göçmen olmak zayıf insan işidir ve git yaşa gör demekten başka bir şey demeyeceğim. Allah akıl versin. Ve şunu iyi bilmenizi isterim ki, gideceğiniz ülkede Anadolu’dan şu veya bu sebeplerle göçmen olmuş, bir asırdır orda yaşayan ve Müslüman Türk’e düşman olarak gören kitlelerle karşılaşacaksınız. Söze şöyle başlayacaklar “1894-1923 kadar atalarımıza karşı Müslüman Türkler zor kullanmıştı”.

Saygılarımla.

Yazımın başlığından da anlaşılacağı gibi bu yazımda çivisi çıkan İstanbul’u yazacağım. Osmanlı’da 600 yıl başkentlik yapmış en az 7-8 bin yıllık yerleşimiyle içinden deniz geçen dünya güzeli bir şehir. 5 bin km2 yüz ölçümüyle km2’ye 4 bin insanın düştüğü finans, kültür, üretim şehri. Ülkemiz 81 vilayetten oluşur 80 vilayetimizin İstanbul’la muhakkak bir ilişkisi vardır, ya oğlu, kızı, kardeşi ya da bir akrabası, hemşerisi İstanbul’da yaşamaktadır. İstanbul Türkiye’dir, Türkiye İstanbul’dur.

İstanbul’un nüfusu bugün 20 milyondur. 70’li yıllarda 3 milyon nüfusu vardı. Son 50 yılda nüfusu tam 7 kat artarak yaşanmaz bir kent halini almıştır. Yılda bir kaç kez İstanbul’a giden bir insan olarak Yozgat’tan İstanbul’a baktığımda şu eksikleri görmekteyim.

-Can ve mal güvenliği kalmamıştır.

-Ulaşım güvenliği yoktur.

-Gıda arzında büyük zafiyetler vardır.

-Bu ülkede birlikte yaşamaya hayır diyenlerin gettolaştığı, devletin kolluk güçlerinin bile etkili olamadığı yerleşimler oluşmuştur. ,

-Siyasetin rant için yapıldığı son 70 yılda konjonktür siyasetlerinin temeli, imar rantları oluşmaktadır.

-Sağ, sol kavramlarının içi boşaltılmıştır.

– Rantta sağcısı, solcusu, İslamcısı, Türkçüsü, kürkçüsü tek bir noktada birleşmiştir.

– Biz bu işten ne kazanacağız derdinde olanlar ve malı götürmek için siyaset yapanlar çoğunluktadır. Bu da hayatı, İstanbul’u yaşanmaz kılmaktadır.

Eski İstanbul’u anlamak için 1960 – 70’li yıllardaki Türk filmlerini izlemenizi tavsiye ederim. Şimdi yukarda başlıklarını saydığım maddelerin içini dolduralım.

İstanbul’da can ve mal güvenliği kalmamıştır dedim. “neden yan baktın” sonrası silahlı bıçaklı olaylar, soygunlar, telefon gaspları, niye yol vermiyorsun kavgaları.

Elektrik direklerini söküp satanlar, şehir mobilyalarını parçalayıp götürenler, apartman korkuluklarını, cümle kapılarını söküp götürenler, çöp kutularını alıp gidenler, yolcusunu döven taksici, bıçaklanan taksici, ölümler, saatlik, günlük denetlenmeyen konaklama tesisleri, kabirlerdeki demir aksamları söküp gidenler, musluk çalmak artık suç değil.  Apartman diafonlarını sökmek meslek olmuş. TV’lerde gaspın, hırsızlığın, yaralamanın, adam öldürmenin envai türlüsünü izleyebilirsiniz. Hele Esenyurt ilçesi başrollerde. 80 vilayetten gelmiş hanei berduşlar, Balkanların, Kafkasların, Orta Asya’nın, Ortadoğu’nun tüm gayri meşru hayat kovalayanları İstanbul’da.

Ulaşım en büyük sorundur. Bir yerden bir yere gitmek çiledir.

Gıda güvenliği risk altındadır. 20 milyonluk şehirde Bayrampaşa hali yetersiz kalmaktadır. 3 bölgede yeni toptancı halleri açılmalıdır, öncelikle de fakir mahallelerde 7 gün 24 saat semt pazarları kurulmalıdır. Özellikle süt, süt ürünleri ve et için soğuk hava depoları yapmak büyükşehir belediyesinin ilk görevi olmalıdır. Asgari ücretle İstanbul’da yaşamak esir hayatıdır.

Birlikte yaşamın kıymetini bileyenler, ayrı devlet hayalinde emperyalizmin kulu olanlar 4 göbekten Türk’e, Türkiye Cumhuriyeti’ne ve Atatürk’e düşman olanlar İstanbul’da gettolaştı. 70 yıldır 6 oka düşman kitleler yetişti. İstanbul’daki polis asker sayısı iç güvenliği sağlamakta yetersiz kalacaktır.

1984 yılında ANAP Turgut Özal döneminde çıkarılan 3194 sayılı imar yasasıyla İstanbul, son 40 yılda imar yönünden iğfal edilmiştir.

 

Sonuç İstanbul finans, kültür, üniversite şehri tatil yöresi olarak kalmalıdır. İstanbul’a yerleşmek, yaşamak şartlara bağlanmalıdır. İstanbul’daki tüm üretim tesisleri İç Anadolu’ya taşınmalıdır. 20 milyonluk nüfus 5 milyona indirilmelidir. Yukarda saydıklarımı bir de 7,5 şiddetinde deprem ortamında düşünün. Aydına düşen de testi kırılmadan önce uyarmaktır. Olabilecekleri düşündükçe İstanbul’da yaşayan yakınlarım aklıma geliyor.

50 yıl önce İstanbul’u görmüş biri olarak bugün İstanbul’a gitmeye korkuyorum. Allah İstanbul’da yaşayanlara sabır ve kolaylık versin. Bu şehri ve Marmara Denizi’ni son 50 yılda kötü siyasetçiler kirletti. Adına da müsilaj diyorlar.

Saygılarımla.