Kategori: H. Aslan NURDUĞDU

Yazımın başlığından da anlaşılacağı gibi konumuz büyük bir kitlenin besin maddesi olan ekmek. Bu yazımda iki olayı zamanın ruhu içinde değerlendireceğim.

İlk olay; 1939-1945 yılları arasında Avrasya’da ve Asya-Pasifik’te yaşanan, büyük yıkımlara ve ölümlere neden olan atom bombasının kullanmasıyla son bulan 2. Dünya Savaşı.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti, bu savaş öncesi izlenen akıllı politikalarla savaşa girmedi ve ülkemiz bu ateşten kurtuldu. 2. Dünya Savaşı yıllarında ülkemiz nüfusu 27 milyondu. 1939’da başlayan harp kapımıza dayandı. Batıda Almanlar Yunanistan ve Bulgaristan’daydı. Doğuda Kars cephesinde SSCB yani Ruslar, Türkiye Cumhuriyeti’nin Almanya’dan yana savaşa katılması halinde ülkemizi işgal edebilirdi. Fiili durum iki ucu sorunlu bir ortamdı. Genç Türkiye Cumhuriyeti 1923’de emperyalizmi yenmiş, ekonomik var olma savaşı veriyordu. 1930’lara kadar yaşanan doğudaki isyanlar zaten ekonomisi tarıma bağlı ülkede 1 milyon genç köylüyü tarımdan çekip ülke güvenliği için asker olmasına neden oluştu. Bir milyon genç üreten insanın tarımdan çekilmesi ülkede buğday darlığı yarattı. 1940’lı yıllarda en mazbut binalar camiler ve kiliselerdi. Tahıl stoğu için yer bulamayan Türkiye Cumhuriyeti bu mekânları kullanmak mecburiyetinde kaldı. Özellikle cephede savaşan askerin gıda güvenliği her şeyin başında gelmekteydi. Karnı aç asker savaşmazdı. Dönemin hükumeti çözümü, ülkede sıkıntılı olan buğday üretimini şehirlerde ekmeği karneye bağlamakta buldu. Ancak bu durum sıkıntıyı tüm millete yansıttı.

2. Dünya Savaşı döneminin verdiği sıkıntılar, 1950 sonrasından günümüze kadar konjonktür partilerince “Camilerimizi ahır, depo yaptılar”, “Yeşil ekine öşür biçtiler” şekilinde dillendirildi. Günümüzde bile tarihi bilmeyenler bu eleştirileri yapmaya devam ediyor.

Savaş bittikten sonra bir gün seçim meydanında İsmet İnönü’ye muhaliflerin çocuklarının “Sen bizi aç bıraktın” diye bağırtılması üzerine İnönü çocuklara hitaben tarihe geçecek “Evet ben sizi aç bıraktım ama babasız bırakmadım” sözünü söylemiştir.

2. Dünya Savaşı’nda toplam 60 milyon insan öldü. Bunun 30 milyonu Rus’tu. Ekmek karnesinin yaşandığı 1942-1943 yıllarında aynı zamanda kuraklık da yaşandı. Buğday üretecek çiftçiler cephede tarlalar boş ve kuraklı. Evet, her ekonomik, sosyal olayı zamanın ruhu içinde anlayıp algılarla değil olgularla tespit etmek gerekir.

İkinci olay ise günümüzde özellikle büyükşehirlerde belediye ekmek satış noktalarında ucuz ekmek için sırada bekleyen dar gelirli insanlar.

Belediye ekmek satış noktalarında ekmek bugün 1,5 TL, özel fırınlarda ise 3-4 TL.

Günde 10 ekmek yiyen dar gelirli vatandaşlar ucuz olduğu için ekmek büfelerinin önünde kuyruktalar. “Etme bulma dünyası” konjönktür partilerini de vurdu. Bu ekmek kuyrukları toplumun hafızasından silinmez. Halk bunu yıllarca söyleyecektir.

Peki, bu ekmek kuyruğunun sebebi nedir?

Kurak iklimde yaşayan ve binlerce yıldır halk tarafından dillendirilen “İki yağmurun açı, üç yağmurun tokuyuz” atasözü maalesef 2021 yılında yaşandı. Yeterli yağış olmadığı için kuraklık yaşadık. Kuru tarım Allah ne verirse’dir. Sulu tarım ise garantili tarımdır. Son 20 yılık iktidar önceliği sulu tarıma vermemiştir. Eğer öncelik sırasını sulu tarıma verilseydi kuraklık daha hafif atlatılır, bu kuyruklar yaşanmazdı. TMO’nun fabrikalarına buğdayın tonunu  2 bin 750 TL’den satıyor. Oysa serbest piyasada buğdayın tonu 4 bin TL. Bu da kuyrukların gerçek sebebidir. İlimiz Yozgat’ta  750 bin hektar tarım arazimiz var. Bunun sadece %2’si sulanır. Bu oranı 30-40’lara çıkartmalıyız. Bu iki olayı değerlendirmeniz ve yorumlamanız dileğiyle.

Son söz;

2. Dünya Savaşı şartlarında, makinesiz, susuz tarımda ekmek karnesi kaçınılmaz sonuçtu. Bugün yaşanan ekmek kuyrukları ise basiretsizliğin, liyakatsizliğin ve her türlü imkan olduğu halde halen sulu tarıma geçmemekte ısrar edilmesinin sonucudur.

Yazımın başlığından da anlaşılacağı gibi konu İstanbul’un Esenyurt ilçesi.

İstanbul’un 39 ilçesi, 963 mahallesi mevcuttur. İstanbul’un resmi nüfusu 16 milyon olmakla birlikte fiili nüfusu 20 milyondur. Bu nüfus 5 bin 461 km2 içerisinde yaşamaktadır. İstanbul’da km2’ye 3 bin 663 kişi düşmektedir. Yozgat’ta, 14 bin 123km2 de ise 415 bin kişi yaşamaktadır. İlimizde km2’ye 29 kişi düşmektedir. Bu iki ilin mukayesesi siz okurlara aittir.

Gelelim İstanbul’un Esenyurt ilçesine. Gün geçmiyor ki bu ilçede bir olay yaşanmasın. Burada yaşanan olaylar, tüm Türkiye’de “vay be” dedirten türden olaylar. Yazımın başlığı da, yine TV’de Esenyurt’la ilgili bir haber içerisinde bir Esenyurtlu vatandaşın ifadesidir.

“Burası Esenyurt abiii!” cümlesi şu anlamda söyleniyor; “Kaide ve kurallara uymadan, devletin, toplumun reddettiği fiiller Esenyurt’ta normal karşılanmakta”.

“Burası Esenyurt abiii!” cümlesini Esenyurt boyutunda biraz araştırdım, bu cümlenin hikâyesi nedir diye baktım.

Taşı toprağı altın olan İstanbul’a, 12 Eylül 1980 ABD darbesinden sonra özellikle doğudan Kars, Erzurum, Ağrı’dan iş bulmak için çok sayıda eğitimsiz, sermayesiz, “Ben her şeyi yaparım abii” diyen köylü yığınlar göç etti. 1984’de ANAP, Turgut Özal’ın üretmeme, faizden, ranttan, haksız yoldan para kazanma yolunu açması özellikle 3194 sayılı imar kanunu ile imar yetkisini merkezden alıp yerel belediyelere vermesi ile rantın, hukuksuzluğun yolu açıldı.

Daha önce belde olan Esenyurt 2008 yılında Kıraç Beldesi ile birleştirilerek Esenyurt ilçesi oldu. Şu an bu ilçenin toplam yüz ölçümü 43 km2, nüfusu ise 960 bin kişidir. Esenyurt’ta km2’ye 22 bin 326 kişi düşmektedir. İstanbul’un en kalabalık, en sorunlu ilçesidir. Her türlü gayri meşru işin merkezi bu ilçedir. İstanbul’da HDPKK’nın en militan unsurları buradadır. Esenyurt gayya kuyusudur, beyaz, siyah, sarı kadın ticaretinin baş şehridir. Esrar, morfin, kokain gibi uyuşturucu maddelerin dağıtım merkezidir. Orta Asya’dan, Balkanlardan, Kafkaslardan, Afrika’dan gelen kaçakların meskenidir. Sahte içki üretim merkezidir. Zor problemli bir ilçemizdir. 1989’dan 2004’e kadar belediye başkanı olan eski Dev-Solcu Gürbüz Çapan bu oluşumun başlıca sebebidir. Devlet bu ilçeyi zapturapt altına almalıdır.

“Burası Esenyurt abiii!” lafına isyan ediyorum. Esenyurt eşkıya yurdudur. Düzeltilmelidir

Konumuz Yaşar Ünaloglu. İlimiz Yukarı Nohutlu Mahallesi Alacalıoğlu Camii yakınlarında oturan, otobüs şoförü Nuri Ünaloglu’nun oğludur. Evimiz müze karşısında olduğu için, Yaşar evden çıkıp çarşıya giderken her gün bizim evin önünden geçerdi. Sevimli, cana yakın zeki bir çocuktu. Babası da otobüs şoförü idi ve alkol seven bir hemşerimizdi.

70’li, 80’li yıllarda ilimizde Tekel Bira Fabrikası mevcuttu. Bu fabrikadan Türkiye’nin her yerine bira sevk edilirdi. Yükü bira olan kamyon şoförleri, kasa kasa birayı taksi şoförü arkadaşlarına hediye ederlerdi. Yaşar garibim Saat Kulesi’nden Spor Salonu’na kadar taksi duraklarına takılırdı. Duraklarda müşteri bekleyen şoförler Yaşar’ı alkole alıştırdı. Sabah 10’dan akşam 5’e kadar 15 – 20 bira içirilen ve zom olan Yaşar’ın alkollü halinden, konuşmasından zevk alan şoförler maalesef Yaşar’ı linç ettiler. Linç girişimi Yaşar’a bol alkol verilerek yapıldı. Akşama doğru Alacalıoğlu Camii yakınındaki evine sarhoş vaziyette düşe kalka giden ve bu hayatı yıllarca yaşayan Yaşar sonunda alkolik oldu. Uzun yıllar Adana’da hastanede kaldı. Ölmeden önce GİMAT market sahibi Zafer Özışık, Yaşar’a hamilik yaparak onu tekrar Yozgat’a getirdi. Çok yardım etti. Allah razı olsun. Sonunda garip Yaşar vefat etti. Yaşar’ı tanıyan bilen tüm Yozgatlı üzüldü. Ruhu şad olsun. Onu için yazdığım dörtlükle yazımı bitirmek istiyorum.

Çiçek açtı gül oldu.

Mezar Yaşar’a yol oldu.

Anası, bacısı Songül,

Tüm Yozgatlı Yaşar’a kahroldu.

Türkiye Cumhuriyeti Devleti 1923’de kuruldu. 1923’den 1950’ye ve 1950’den günümüze siyasi partilerin finansmanı nasıl oldu, olmakta.

1923 yılında emperyalizme karşı kurtuluş sağlayan asker – sivil kadrolar, CHF (Cumhuriyet Halk Fırkası) adıyla işe başladılar. 1924 yılında Hakkâri’de Nesturî Ayaklanması başladı. 1925’de Şeyh Said Doğu’da tek kurşun atmadan Diyarbakır’a kadar bölgede hâkim oldu. Yeni Türkiye Cumhuriyeti orduları, Nakşibendi tarikatı görünümlü ama özü ayrılıkçı Kürtçü hareketi 1925’de bitirdi. Ancak doğuda olaylar bitmedi. 1926-1930 yılları arasında Ağrı Dağı merkezli Kürt, Ermeni ayaklanmaları baş gösterdi. Devlet 1930’a kadar doğuda hep eşkıyalarla uğraştı. 1923’den 1930’a kadar devlet güvenliği tesis etmek için zaman ve para harcadı.

Türkiye Cumhuriyeti Osmanlı’dan hasta, eğitimsiz, üretemeyen bir ekonomi devraldı. Un, şeker, bez (3 beyaz) ve kömür, demir, petrol (3 siyah) yoktu.

İnsanlar hayata mideleri ile bağlıdır. Yeni cumhuriyet, insan ihtiyaçlarını temin için öncelikle ulaşıma tren yoluna önem verdi. 1927’de ilimize ilk tren Yerköy’den girdi. CHF daha sonra CHP adını alarak devletin kontrolünde bir siyasetle ülkeyi 1950’ye kadar yönetti. Her yönetim şeklinde suiistimaller, kayırmalar olur, olmuştur da. Bu suiistimaller 1923 – 1950 arasında da yaşanmıştır.

1924 yılında dünyada 2 ekonomik siyasi anlayış dünyaya hâkim olmaya başladı.

Birincisi liberal ekonomik anlayış; bırakınız yapsınlar, geçsinler temel felsefesi olan liberalizm tüm üretimi özel sektörün yapmasını isteyen siyasi anlayış, özel sektör karın olmadığı yerde olamazdı.

İkincisi kolektivist üretim biçim, her şeyin devlet tarafından üretildiği üretim anlayışı; bu sistemde ise kişilerin bilgisi, yeteneklerinin hiç önemi yoktu.

Ama Mustafa Kemal Atatürk 1924’de daha Lozan Anlaşması imzalanmadan İzmir İktisat Kongresinde, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’nin karma ekonomi ile üretmesi gerektiğini ifade ederek ülke insanın sosyolojik gerçekliğinde hem kamu hem de özel sektör tarafından düzenlenmesini öngördü.

Doğru olanın karma ekonomi olduğu, SSCB’nin üretemediği için 1991’de yıkılması, en son korona virüste devlet olmadan olmayacağı net gözüktü. Savunmada, alt yapıda, haberleşmede, eğitimde, sağlıkta, vs. vs. temel konularda kamu olmazsa olmazdır.

Esas konumuz olan siyasetin finansmanına dönecek olursak, 1950 – 1960 yılları arasında Demokrat Parti (DP) illerde zengin kesimler oluşturarak il örgütlerinin masrafını zengin ettikleri bu kişilerden karşıladı. Bu şahıslar ya devletten ihale alıyordu ya da devlete mal satıyorlardı. Yani siyaseti devlet DP’lilerle el altından yapıyordu. 1963 – 1980 arası DP’nin illerde milyoner yaratma geleneğini sürdüren Adalet Partisi (AP) ilçelerde aynı yolla kendi zengin kesimini yarattı. 80 sonrası ANAP, DP ve AP’nin çizgisini aynen devam ettirdi. ANAP’ın 3194 sayılı imar yasası ile imar değişikliği yetkisini yerel yönetimlere bırakmasıyla hırsızlık, devlet maliyesi ile birlikte yaşadığımız çevreyi de katletmeye başladı. İstanbul’un bugünkü rezil hali, tüm kıyılardaki betonlaşma, hırsız siyasetin işidir.

2002’den bugüne ise DP, AP, ANAP’ın çizgisinden sapmayan AKP, kendi siyasetinin finansmanını çevreye, kamuya, insana zarar vererek yapmaktadır.

Mustafa Sarıgül – TDP, Muharrem İnce – Memleket Partisi, Ahmet Davutoğlu – Gelecek Partisi ve Ali Babacan – Deva Partisi siyaset finansmanını nasıl ve nereden yapıyor? Bu paralar nereden geliyor?

5 yıldır içinde bulunduğum Vatan Partisi en şeffaf partidir. Tüm giderlerini üyeleri karşılar. Genel merkezin ihtiyaç duyduğu parayı da taban verir.

Son söz;

Tüm partilere devlet desteği kesilsin. Milletvekili maaşları asgari ücret üzerinden verilsin. Görelim yurtsever ve milliyetçi milletvekillerini.

Siyaset; kamuya, çevreye, insana zarar vermeden yapılmalıdır, doğru siyaset böyle olur. Saygılarımla

Yazımın başlığından da anlaşılacağı gibi bu yazımda iki konuya temas etmek istiyorum.

Ahmet Kaya; protest müziğin vefat etmiş ünlü şarkıcısı, Asena ise Türklüğü ırkçılık düzeyinde seven bayanları tarifte kullanılan tanım.

Ahmet Kaya ile başlamak istiyorum.

12 Eylül ABD cuntası ülkeye kâbus gibi çökmüş, milyonlarca insanın hayatı alt üst olmuş,  tutuklamalar, hapisler, yurt dışına kaçışlar gırla gidiyor. 80 sonrası yıllarda biraz yumuşayan hayat Ahmet Kaya ile tanışıyor onun protest müziği herkes tarafından kabul edilen şarkılar oluyor. Hele de gençlerin şarap, bira ziyafetlerine ucuz meze oluyor. Ahmet Kaya ezilen, horlanan, kesimlerce baş tacı ediliyor. Bugün de aynı şekilde sevilmekte.

Halka mal olan sanatçılar toplumum her kesimince sevilebilir. Çünkü müzik evrenseldir, iyi bir müziği Kürt, Türk, sağcı, solcu herkes sevebilir ve dinler. Yozgatlı Asenalar bile severek dinleyebilir. Ama şarkıcı Ahmet Kaya’yı bu Asenalar iyi tanır mı? Soru budur.

Ahmet Kaya’yı daha iyi tanıtmak isterim. Malatya doğumludur ama İstanbul’da büyümüştür. Kürt orjinli bir Türk vatandaşımızdır. Özellikle PKK’nın ülkemize saldırmaya başlaması, askere, polisimize düşmanlığın yanında doğuda PKK halka büyük baskılar yapmakta, Ahmet Kaya’ya işte burada görev düşmekteydi. Sempatizanlardan militan devşirip bu militanları dağa çıkartmanın psikolojik, ruhsal hazırlığını Ahmet Kaya üstlendi. Hem para kazandı hem de PKK’ya militan devşirdi. Bunu da o protest şarkılarıyla yaptı.

Akıllarda kalan bir olay vardır. Bir müzik ödül töreninde Ahmet Kaya tepki geleceğini bilerek  “bir Kürtçe şarkı yaptım buna Kürtçe de klip çekeceğim” demiş ve beklediği tepkiyi görmüştür. Çünkü Ahmet Kaya’ya PKK tarafından verilen görev budur. Milletin arasını açmak Kürt, Türk ayrımını yaparak bir iç savaş çıkarmak. Ahmet Kaya bu işe sağlık durumunu bilerek evet dedi. Ahmet Kaya kanserdi ve az bir ömrü kalmıştı. Ölüm gün sayıyordu. O malum olay sonrası Fransa’ya iltica etti ve kısa zaman sonra öldü. PKK bu olayda mayın eşeği olarak Ahmet Kaya’yı buldu. Ahmet Kaya’da ölümü sonrası elde edeceği paralarla çocuklarına iyi miras bırakmayı başardı.

İyi bir sanatçı her şeyden önce yurtsever olmalıdır. Emperyalizme hayır demelidir. Milleti her türlü farklılıklara rağmen halkı birleştirmek asıl görevi olmalıdır. Ama Ahmet Kaya çoğu parçalarında şöyle der “dağlara gel dağlara” ne var dağlarda? Askere, polise kurşun sık. Hele Yozgatlar ilgili şu şarkısı ilimizi de ilgilendirir; “çok sonra duydum ki Yozgat’ta sürgünde, suçu saz çalmakmış”. Öyle miymiş aslı? Şu asker öldüren PKK militanı, Yozgat cezaevine suç işlediği için gelmiştir. Yozgatlı Asenalar bu bilgileri öğrendikten sonra da Ahmet Kaya dinler mi acaba?

Parlamenter sistemde iktidar ve muhalefet olur. İktidarın görevi ülkeyi yönetmek muhalefetin görevi ise eleştirerek “ben daha iyi yaparım” iddiasında bulunmaktır. Siyaset; çevreye, kamuya, insana zarar vermeden insan ihtiyaçlarını karşılamak diye tarif edilir. İnsanlar hayattan barınma, yeme içme ve ahretlik eş ister. Sosyal hukuk devletinin görevi vatandaşlarının bu üç temel isteğini yerine getirmektir.  Devletin bunları yapabilmesi 4 temel konuda yeterli olmasına bağlıdır.

1. Ülkede kendine yeten bir metalürji
2. Kendine yeten kimya
3. Kendine yeten tarım
4. Kendine yeten enerji ya da ithal enerji

Bu 4 maddenin eksikliği insanların günlük hayatını olumsuz etkiler. Yiyemeyen, içemeyen, ısınamayan insanların aldığı ücret tüketimini karşılayamaması durumunda huzursuzluk baş gösterir. Günlük ihtiyaçlarını karşılayamayan yığınlar, halk toplulukları birlikte sokaklara dökülerek kaos yaratabilir. Bugün ülkemiz tükettiklerimizi üretemeyen bir durumdadır. Başta da gazı, petrolü, ilacı, gübreyi, buğdayı, yemi, eti, pirinci, mısırı dövizle ithal ederek karşılamamız dövizin de artmasına neden olmaktadır.

20 yıldır üretim yerine betona boğulmak, kaynakların çarçur edilmesi yaşanabilecek kaosun temel sebebidir. 20 yıldır ülkemiz iyi yönetilememiştir.

Gelelim ABD patentli yaratıcı yıkıcılık deyimine. Bunun kısa adı kaos’tur. Parlamenter sistemlerde iktidar başarısız olduğu durumlarda iktidarın değişmesi doğal bir olaydır. Şu gün parlamentoda HDPKK olmadan millet ittifakının iktidar olma şansı yoktur. HDPKK ve FETÖ, ABD’nin piyonlarıdır. Bunların içinde bulunduğu bir hükümet modeli tam bir kaos anlamına gelir. Çare HDPKK harici milli birlik hükümetidir. Hükümetin ana programı ise ABD’ye karşı ülke savunması ve tükettiklerinizi üretmek olmalıdır.

Osmanlı’mım ardından Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşu sırasında yaşanan büyük sosyolojik kırılmalar ABD ve batı tarafından hiç kabul edilmemiştir. ABD, Türkiye Cumhuriyeti Devleti’ne ve Türk’e düşmandır. Bunu hiç unutmayınız bu millet, devlet kesinlikle kaosa izin vermez, vermemelidir.

Saygılarımla.

Konumuz insanlık tarihi kadar eski önemli bir madde olan alkol.
Kimine keyif veren, kimini çarpan içkilerin tamamında bulunan alkol dediğimiz maddenin kimyasal adı etanoldür. İki türlü alkol mevcuttur. Etil alkol; bitkisel özlü bir alkol türüdür. Tatlı tüm tarım ürünlerinden özelliklede üzüm, hurma, muz, hindistan cevizi, arpa, pirinç ve pancardan elde edilir. İkincisi metil alkol ise odun talaşından büyük kimya tesislerinde üretilen çözücü özelliği olan hırdavat türü bir madde. Boya ve yağ inceltmede, tüm sanayide inceltici, temizleyici bir ürün olarak kullanılır.
Etil alkol renksiz, hoş kokulu yanıcı bir sıvıdır. Alkollü içeceklerde kullanılan tek alkol türüdür. Şu an ülkemizde etil alkol şeker pancarı melasından kimya tesislerinde üretilmektedir.
Alkolün tarifinden sonra gelelim alkollü içki yapmasına. Alkollü içki yapmak çok zor, hassas bir iştir. Oranları iyi ayarlamak gerekir. Bu ayar tutturulamadığı zaman ölümler yaşanır. Yılbaşı öncesi 100’e yakın insanımızın vefatı çok üzücüdür. Kaçak içkileri ucuz fiyatından dolayı tercih eden alkol sever insanlarımız, ölümlerle karşılaşmaktadır. Burada devletin büyük zaafı mevcuttur. Ülkemizdeki içki üretimi önceden devlet tekelindeydi. Ama devletin üretimden çekilmesi içkide sağlıklı ürün zafiyetine neden oldu. Devlet içki üretiminden vazgeçti ama içkiden aldığı ÖTV özel tüketim vergisinden hiç vazgeçmedi. Üstelik vergilerin sürekli artırılması insanları kaçak içki üretimi ve tüketimine yöneltti. Bu durum ölümlerin temel nedenidir. Fiyatı artan içkiler yerine kaçak, alkol severlerimiz maalesef bu sağlıksız ürünlere yönelmekte ve ardından ölümler yaşanmaktadır.
2021 yılında içkiden alınan vergi, 7 bakanlığın bütçesinden daha fazladır. Devlet bu yıl içki ve sigaradan 96 milyar vergi alacak. Alkollü içeceklerde ürün bedeli 1 TL ise ÖTV 3 TL olmakta ve bu ürünler tüketiciye 4 TL’den satılmaktadır. Alkolde ÖTV’nin bu denli artması neticesinde alkol severlerimiz ölmekte.
Çözüm nedir?
İçki üreticileri devlet tarafından daha titiz denetlenmelidir.
Devlet her şeyden önce vatandaşının sağlığını korumalıdır. ÖTV uğruna ölümlerin sebebi devleti yönetenlerin cahilliğidir. ÖTV’nin içki bedelini geçmemesi içkinin ucuzlamasını sağlar. Alkollü içkilerin ucuzlaması ise ölümleri azaltır. Spor yapmak ve dengeli beslenme kaydıyla 2 kadeh içmek iyidir. Afiyet olsun.

Ülkemizde tahıl üretimi bir çift öküzle yapılırdı. 1930 – 1940 ve 1950’li yıllarda ekilecek çok arazi mevcuttu. Ekmek için 2 öküze bir de sabanı sürecek genç insana ihtiyaç vardı. 20 dekar araziyi ekmek büyük işti. 2. Dünya Savaşına katılmamamıza rağmen bir milyon saban kullanan insanı ülke savunmasına alıp 4 – 5 yıl asker yapmak, tahıl üretimimizi çok düşürdü. Ekmeğin karne ile verilmesi CHP’yi iktidardan etti. DP iktidara geldiğin de baraj yapmaya, sulu tarıma önem verdi. Özellikle büyük şehirlerin buğday ihtiyacı için tren yolları boyunca TMO toprak mahsulleri siloları kuruldu. İlimiz sınırları içinde Yerköy, Şefaatli ve Yenifakılı’da büyük silolar kuruldu. Doğru bir işti devlet büyük şehirlerde yaşayanların gıda güvenliğini garantiye aldı. Ofis çiftçinin kara gün dostudur deyimini hak etti. Gelelim bugüne

Ülkemizde 20 milyon ton buğday, 8 milyon ton arpa, 1 milyon ton çeltik, 1 milyon ton bakliyat üretilir. Bu yılki kuraklıkla bu sayılar yarı yarıya azaldı. 30 – 35 milyon ton stoklanacak tahıl, bakliyat ürünümüzün olması devleti lisanslı depoculuğa yöneltti. Devlet bu işi yapacaklara teşvik de verdi. Şu an ülkemizde çok miktarda lisanslı depocu firmalar çoğaldı.

Hasatla tahılını, bakliyatını, çeltiğini üreten çiftçiler lisanslı depolara mallarını emanete koydu. Malları karşılığında lisanslı depoculara teslim ettikleri makbuz karşılığında bankalardan kredi kullanabiliyorlar. Hasat zamanı ucuz olan mallar hasattan 3 – 4 ay sonra fiyatları çok artmakta, sistem bu iyi niyetle devletin desteği bu ama böyle işliyor mu? Hayır.

Kuraklık nedeniyle tahıl ve bakliyat üretiminin 1/2 oranında azalmış olması, mesleği zahirecilik, bakliyatçılık olmayan art niyetli sermayedarlar kara para sahipleri bu yıl bol miktarda tahıl, bakliyat stokladılar. 2,5 TL’den alınan buğday bugün 6 TL. 6 TL’den alınan yeşil mercimek, nohut 10 TL’de. İlerde fiyatlar daha çok artacak. Çünkü kıtlıkta tarım ürünlerinin fiyatı sabit tutulamaz. Devlet şu an bir çıkmazdadır. Stokçuya müsaade edip fiyatların artmasına göz mü yumacak? Yoksa milletin gıda güvenliğini sağlamak için bu stoklara el mi koyacak? Önümüzdeki günlerde bunu göreceğiz.  Devlet olmanın birinci görevi yurttaşının güvenliğini, öncelikle de gıda güvenliğini garantiye almaktır. Ekmek karnesiyle iktidarı bırakmak zorunda kalan CHP ortada. Tahıl, bakliyat stoklayarak AKP ve Erdoğan’ı bitirecekler mi? Yaşayıp göreceğiz. Hiç bir şey iktidarı değiştirmese de tencereler iktidarı değiştirir.

Devlet ciddiyet ister, cumhuriyet kimsesizlerin kimsesidir, milletin gıda güvenliği için devlet el koymalıdır, yapanları teşhir etmelidir. Devlet 85 milyonun iradesidir, affı olmaz. Saygılarımla.

“Biliyorsun da niçin öğretmiyorsun?” (anlatmıyorsun) bir Sümer atasözü. Konumuz Sümerler. Peki kimdir bu Sümerler? M.Ö. 4000 – 2000 yılları arasında Irak’ın kuzeyinde, Dicle ve Fırat nehirleri arasında yaşamış avcı toplayıcılıktan yerleşik hayata geçen, tarımı, hayvancılığı geliştiren ve birlikte yaşamanın şartı olan kaide ve kurallara uymak için öncelikle de yazıyı icat eden bir kavimdir. Kamışları balçıkla sıvayarak ilk evleri icat eden Ön Asya halklarıdır. Yaşadıkları Fırat ve Dicle nehirleri etrafında 12 tane şehir kurarak Akdeniz Çanağına, Anadolu’ya iyi örnek olmuş öncü millettir. Hele yazıyı icatları insanlığın önünü açmıştır, insanlık bugün yaşadığı medeniyeti Sümerlere borçludur.

M.Ö. 3400 yıllarda yazıyı buldular, bu çivi yazısı tam 3000 yıl Ön Asya’da kullanıldı. Avrupalılar yazının icadını gelişme ve Rönesans’ın temeli kabul ederler. Sümer atasözü ne diyor “Biliyorsun da niçin anlatmıyorsun?” Bu atasözü ben biliyorum diyene de aydınım diyene de büyük bir sorumluluk yüklemektedir. Ben de Yozgatlı bir aydın olarak ilimle ilgili bildiklerimi tek tek anlatarak 6000 yıllık Sümer atasözüne uygun davranıp yazacağım.

1 – İlimizin tarihinde Hititler, Roma İmparatorluğu, Bizans İmparatorluğu, Büyük Selçuklu, Anadolu Selçuklusu ve Osmanlı hükümran olmuştur. 100 yıldır da Anadolu’da Türkiye Cumhuriyeti bulunmaktadır. Binlerce yıl da var olacağız. Türkiye Cumhuriyeti’ni kuran Mustafa Kemal Atatürk ve arkadaşlarına minnettarız.

2 – İlimizde 5bin 500 yıldır yerleşik hayat vardır. İlimizin adı da otu sütü bol yer anlamına gelen Youjgat’tan gelmektedir. Özellikle küçükbaş hayvan keçi, koyun ilimizin temel ekonomisi olmuştur.

3 – İlimizin Sivas iline bağlı bir ilçe olarak sancak alması 1730’lu yıllara denk gelir. İkinci Viyana hezimeti sonucu Avrupa’da tutunamayan Osmanlı, vergi ve asker almak için Ankara ile Sivas arasında kalan ilimizin sancak yetkisini Çapanoğlu ailesine vererek ilimizin kurulmasını sağlamıştır. Osmanlı çok dinli, dilli ve çok mezhepli milletlerden oluşuyordu. Yerleşik düzene geçip üreten, asker olan Osmanlıya vergi verenler, Osmanlı’da hep muteber olmuştur. Tuna boylarından vergi alamayan, asker alamayan Osmanlı, 1699 Karlofça Antlaşması ile gözünü Anadolu’ya dikmiştir. Özellikle İç Anadolu, Osmanlının tüm askerini temin etmiştir. 1800 den 1922’ye kadar askerlik yapan İç Anadolu insanı olmuştur. Çapanoğlu isyanına destek vermeyen Yozgatlı, Kurtuluş Savaşı’na 3500 askerle destek vermiş 351 tane şehidi olan bir ildir.

4 – İlimizin 14 bin 123 km2 yüzölçümü, 750 bin hektar tarım arazisi ve saniyede 65 litre suyumuz mevcuttur. Ama sulu tarım oranımız toplam tarım potansiyelimizin %2’sidir. Yeterli suyumuz var, Delice ve Çekerek ırmakları üzerine yeni barajlar yapmalıyız. Kurtuluş sulu tarımdadır. 1 milyon ton buğday üretiriz ama buğdayımızdan un olmaz, yemlik konumundadır. İlimizde bulunan 35 un fabrikası bu yüzden kapalıdır. İlimizin tarımda en büyük sorunları, proteini yüksek buğday ve poları yüksek pancar yetiştirememektir. İki sorunda sulu tarım yapmamakla ilgilidir.

5 – İlimizin adı bile otu sütü bol yer anlamında Youjgat’tan tan gelmektedir dedim. Küçükbaş hayvan yetiştirmeye müsait meşelikleriniz, bu işi yapanlara tahsis edilmeli, yolu, elektriği, suyu devlet tarafından yapılmalıdır. Ucuz ve bol et bol bedava yemle mümkündür. 1980’e kadar 1 kişiye 4 küçükbaş hayvan düşerken bugün 5 kişiye 1 küçükbaş hayvan düşmektedir. Bedava yem meşeliklerimizdir, üreticilere tahsisi şarttır.

6 – 1950’lerden itibaren hep konjonktür partilerine oy veren Yozgat’ın nüfusu, 1980’den günümüze 700 bin den 415 bine düşerek 81 vilayette en çok göç veren il olmuştur.

7 – İlimizde 1.7 milyar TL, 4,6 milyar dolar cinsinde döviz tevdiat hesaplarında mevduat mevcuttur. Devlet ilimizde yapılacak yatırımlara devlet garantisi verip göçü durdurarak ilin üretime geçmesini sağlayabilir.

8 – 1950’lerden başlayarak güzel dinimiz İslam’ı, Türklüğü kullanan konjonktür partileri ile kurtuluş yoktur. Üretmeden yapamayız, muhakkak üreterek zenginleşeceğiz, göçü bitireceğiz.

Sümerlilere ait bir atasözü ile yazımı bitireyim. “Borç para almak sevişmek gibidir. Alırken yerken güzeldir. Ödemesi ise bir kadının doğum yapması gibidir zordur”. Bugün ülkemizde yaşanan dolar artışları bu Sümer atasözüne çok uygundur. Çare, ithal ettiklerimizi üretmek ten geçiyor. Saygılarımla

Bu yazı başlığı şu gün ülkemizde yaşanan, TV ve gazetelere yansıyan günlük hayatımızı sosyo-pisikolojik, sosyo-ekonomik durumumuzu anlatıyor sanırım.

İnsanlar sosyal varlıklardır düşünen, gülen ve konuşan tek canlıdır ve insanların barınma – ev, üç öğün yeme ve ahretlik bir eş bulma – üreme arzusu olmak üzere üç temel dürtüsü vardır. Bu 3 dürtü insanların hayatta yaptıkları tüm işleri kapsar. Hayat bu 3 dürtü etrafında gelişir. Odak noktası bunlardır. İnsanların bunları yapması için bir işi – mesleği olması lazımdır. Maalesef eğitimsiz, iş bulmakta zorluk çeken insanlar, hayatın ta kendisi olan barınma, aş ve eş bulamamasının temeli işinin olmamasıdır.

Düzenli olarak bir gelirinin olmaması insanları psikolojik olarak sorunlu yapmakta, yiyemeyen, içemeyen, iyi giyinip iyi yaşaması mümkün olmayan kesim ülkemizin toplumsal en büyük yarasıdır. Her gün duyduğumuz izlediğimiz insanlık dışı kadın cinayetleri, anasını, babasını kesenler, ufacık bir trafik sorununu silahla çözenler, uyuşturucu satanlar – kullananlar ve bu organizasyonun çetelerinin İstanbul sokaklarındaki Harlem’lik çatışmaları, 15 milyonluk İstanbul’da 5 milyon göçmen çalan, vuran, kesenin bol olduğu bir Türkiye.

Kafkaslardan, Balkanlar’dan suç işlemek için gelen organize ekipleri de işin içine katınca başta İstanbul olmak üzere tüm Türkiye sosyal, psikolojik büyük bir çöküntü içinde. Hele de İstanbul Esenyurt tam bir Harlem olmuş vaziyette.

İlimizde Çapanoğlu Büyük Camii’nde namaz kılarken katledilen ve haraç vermediği için lokantasında katledilen esnaf kardeşimiz ile ilgili iki olayı daha yazacağım. Bu olaylar şehrimizin hafızasındadır. Hele hele ilimizde bol miktarda uyuşturucu yakalanması hüsrana neden olmuş ve kötü şeylerin olacağının kanıtıdır. İlimiz – ülkemiz travma geçirmektedir. İnsanlar geçinemediği için çok sorunludur. Devlet olarak millet olarak gençlerimizi sahiplenmeliyiz. Hastalıklı bir toplum olmak Müslüman Türk milletine yakışmıyor. Saygılarımla.

İnsanlar hayata mideleri ile bağlıdır ve günde 3 öğün beslenmek zorundadır. Sabah kahvaltı ile başlayan yeme arzusu öğle ve akşam yemekleri ile devam eder. Evet, insanlar hayata mideleri ile bağlıdır. Nedir bunlar dediğimiz zaman tahıllar, bakliyat ürünleri, et, sebze ve meyvedir. Bunların başında un, şeker, et, bakliyat, yağlar, sebze ve meyveler gelir.

Bu ülkede asgari ücret ile geçinen çok büyük kitleler mevcuttur. Ana tüketim mallarında arz eksikliği sonucu ve bu ürünlerin çoğu da üretemediğimiz için dövizle aldığımız şu ürünlerden oluşuyor.

Kuru tarıma bağlı tahılda 10 milyon ton eksiğimiz var. 2 ay önce 170 TL olan 50 kg un bugün 350 TL olmuş yarın ne olacağı meçhul. 2 ay önce 70 TL olan yağ bugün 200 TL’ye dayanmış. Yarın nerde duracak bilinmiyor. Şeker ortada, tüp, gaz, benzin, mazot hiç sorma. Otomatiğe bağlı başı çuvala. Et 100 TL’ye demir attı. Bu arada yem pahalılığı sonucu kesime gönderilen dişi inekler kısa vadede süt, peynir, yağ fiyatlarını da uçuracaktır.

Ülkemiz 2. Dünya Savaşı’na İsmet İnönü’nün veraseti, iyi yönetimi ile savaşa girmedi. Oysa 2. Dünya Savaşı’nda 60 milyon insan öldü. Ülkemizde bir insanın burnu kanamadı ama ne oldu bir milyon genç tarım işçisini 1 milyon sabanı üretimden çektik. Ülke savunması için fazladan 1 milyon askeri ülke savunmasına verdik. Özellikle ekmeğin karne ile satılması sonucu CHP iktidardan düştü. Demokrat Parti iktidar oldu. 2. Dünya Savaşı’nda dünyayı parmağında oynatan CHP iktidarı ekmek karnesine yenildi. 27 yıllık iktidarı bırakmak zorunda kaldı. Evet, hiçbir şey yıkmasa da tencere iktidarı değiştirebilir. Esas soru şudur vatanın bütünlüğü ne olur? Bunu düşünmek gerek. Hele de Yunanistan’a gelen bin tank Suriye’nin doğusunda ABD’nin oluşturduğu 150 bin kişilik Kürt ordusu. Evet, hayatın devamı için gıda önemli. Peki, vatan ne olur onu da düşünelim. Son sözüm de önce vatandır, önce gıda güvenliğidir. Öncelik Orta Anadolu’yu sulu tarıma açmaktır. Kanal İstanbul olmaz, olamaz. Saygılarımla.

Konumuz şeker.

Türkiye Şeker A.Ş.’nin şekere yaptığı %25-37 arası zamla ağzımızın tadı kaçtı.

Ama bu kaçınılmaz bir durumdu. Pancara, elektriğe, mazota yapılan zamlar şekere zam yapılacağının habercisiydi. Sonunda zam geldi ve şeker fabrikaları batmaktan şimdilik kurtuldu.

Şeker zammının 3 ay geciktirilmesi kime yaradı?

Genetiği değiştirilmiş mısır şurubu üreticisi ABD firmalarına yaradı. Sonuçta pancar üreticileri yerli milli çiftçilerimiz büyük zarar görecektir. Öte yandan namuslu bilim adamları, genetiği değiştirilmiş mısır şurubunun kanserojen olduğunu söylemektedirler. İçeceklerde, bisküvide, pastada, çikolata, gofrette kullanılıyor. İnsanlarımıza ve özellikle çocuklarımıza sağlıksız ürünler yedirerek zehirliyoruz. Mısır şurubu zararlıdır. Bu ürün kullanılarak üretilen tüm içecek ve gıda ürünlerini tüketmeyiniz. Şeker fiyatlarını çok bulanlar şekeri bir paket sigara fiyatı ile kıyaslasınlar.

Pancardan üretilen şeker tüketmek arzusuyla saygılar sunuyorum.

Recep Tayyip Erdoğan önderliğinde AKP 20 yılına giderken ülkemizin, milletimizin hali ne? Recep Tayyip Erdoğan, AKP ne olur?

“Ben Desimliyim” diyerek Yeni CHP’nin başına geçen Kemal Kılıçdaroglu, İyi Partili Meral Akşener’in 1800’lü yıllarda isyan ettikleri için Diyarbakır’dan Selanik’e sürgün edilen atalarını yâd eden youtube mahkeme kararı ile kaldırılması. Eski Sur Belediye Başkanı Cemal Toptancı’nın açıklamaları. Evet, 20 yıldır Recep Tayyip Erdoğan önderliğinde AKP ülkeyi yönetmekte zorlanıyor. MHP’nin Devlet Bahçeli’nin yurtsever tavrı da AKP’nin iktidarını devam da artık fayda etmiyor. İktidar çaresizlik içinde. Buna kuraklığı ve pandemi ortamını da kattığımız zaman, hayat dar gelirli için çok zor olmaktadır. Hele ABD’nin düşman tavrı ekonomimizi kötü etkilemektedir. Bu kış zor geçecek görünüyor.

Ya muhalefet ne durumda?

Dersimli Kemal’in yeni CHP’si, Meral Akşener’in İyi Parti’si, Saadet Partisi, Gelecek Partisi, Demokrat Parti vs. 6 parti hangi programda bir araya gelecek? Ekonomi bir günde düzelir mi? Pandemi muhalefete gelince bitecek mi? Kuraklık bitecek mi? Fiyatlar ucuzlayacak mı? 85 milyonu yönetmek zor. Hele de gıda güvenliğini garantilemeden iktidar olmak zor. Bugün ülkenin zor şartlarında ne iktidar ne de muhalefet ülkeyi yönetemez.

AKP’de, “Adanmış AKP”liler ve “Dadanmış AKP”liler olmak üzere iki tür seçmen var.

Muhalefete gelince Dersimli Kemal ve Diyarbakır asıllı Meral mi? Buradan kargaşa çıkar parçalanma çıkar. ABD’nin ülkemizi silahla çevirdiği şu ortamda ülkemizin çıkışı için, ABD ye karşı ülke savunmasını planlamak ve ülkede üretimi artırmak gerekir. Başta da ithal ettiklerimiz emtiaları üretmek olan bir program şart olmuştur. Milli birlik hükümeti şart olmuştur. HDPKK hariç ve tüm yerli millilerin birlikteliği bu gün şart olmuştur. Bu ikinci Kurtuluş Savaşıdır. Kazanmak zorundayız.

Son tezkerede HDPKK ile hayır diyeceksin Yozgat’ta kandili yakacaksın, dürüst ol. Haa birde yeşil mercimek de koku olmaz, onu öğren. Mis kokulu mercimeği nerden çıkarttın?

ABD’ye güvenip iktidar olmak isteyenler Afganistan’ı incelesinler. Dolar saltanatı bitiyor. Baydın tayfası bu ülkede iktidarı belirleyemez. Yaşasın üreten bağımsız Türkiye. Yaşasın vatan.

Milli birlik hükümeti şart olmuştur.  Ülkede toplumsal çatışmayı ancak HDPKK harici milli birlik hükümeti engeller.

Ülkemiz tarım memleketidir. Her yıl 20 milyon ton buğday gıda güvenliğimiz için şarttır. 85 milyon nüfusumuz için yeterli buğdayımızın olması çok önemlidir.

Bu yıl yaşanan kuraklık hem buğday hem de arpa üretiminde büyük düşüşlere sebep oldu. Bu yılın sıkıntısı ekmek ve yem fiyatlarıyla insanlarımızın temel sıkıntısı olarak ülke gündemindedir. Devletin tahıl ve bakliyat ithalinden gümrüğü kaldırması doğru karardır. Ülkemizde gıda güvenliği riski hala vardır.

2022 yılında Haziran’da tahılımız nasıl olur? Bunu da Kasım’dan başlayarak 2022 Mayısına kadar yağış durumu onu belirleyecek. İnşallah bu yıl bol, yağmurlu, karlı bir yıl geçirip milletçe rahatlarız.  Anadolu “İki yağmurun açı, üçüncü yağmurun tokudur.” Kuru şartlarda yapılan tarım “Allah ne verirse’dir. Dekara  en fazla 125 kg verim alınır. Sulu tarım ise dekar başına 500 kg’dır. Önceliğimiz İç Anadolu’da 30 vilayeti sulu tarıma kavuşturmak olmalıdır. Ya bu sene de kurak giderse ne yaparız? İnşallah yaradan mülküne sahip çıkıp bol rahmet verir.  Eylül, Ekim ayları tahıl ekmek zamanıdır. İlimizde %90 tahıl ekimi yapıldı. Geri kalan alanlar da Kasım ayı içerisinde ekilir. 2021 sezonu da bu şekilde biter.

Çiftçi nasıl bir ekim yaptı derseniz. Kimyevi gübre üretiminde hammadde noktasında dışa bağımlı olmamızdan dolayı gübre fiyatları dolara bağlıdır. Sertifikalı tohumların çok pahalı olması, çiftçimizi naçar bırakmıştır. Çiftçi kimyevi gübresiz ve eline geçirdiği tohumlarla ekimini yaptı veya yapmak üzere. Çiftçi tohumu toprağa atarak vazifesini yaptı. Allah’tan bol rahmet talep etmektedir. İnşallah halkın yağmurla ilgi umudu yaradan tarafından karşılanır, yaradan rahmetini bol bol verir.

Ülkemizin bu yıl ihtiyaç duyduğu tahıllar ülkemizi Haziran 2022 çıkarmaz. Daha çok buğday ve arpaya ihtiyacımız var. Ekmek ve yemlerdeki artış durmayacak. Bu yüzden ekmek israf etmeyiniz, ekmeğin kıymetini biliniz.

Son söz;

Kimyevi gübresiz ve kalitesiz tohumla yapılan tahıl ekimlerinden gelecek yılın hasadı da olumsuz etkilenecektir. Verim düşüklüğü bu günden görülmektedir. Son bir umutla tohumu toprağa atan çiftçimiz Yaradan’a güvenmektedir. İnşallah “Bu sene bol rahmet alırız” dileğiyle.

8 Ağustos 2021 tarihinde yine bu köşede bakliyat konusunda yazdığım yazımda ileri tarihlerde oluşacak durumu yazmış;
“Bu yıl Nisan ayında TMO tahıl fiyatlarıyla bakliyat fiyatlarını da açıkladı. Yeşil mercimek ve nohut fiyatını 4,050 TL olarak belirledi. Ülkede yaşanan tarımsal kuraklık maalesef bakliyatı da vurdu. Ürün çok az. Bu da fiyatı yükseltti. Zaten fiyat, arzla talebin kesişme noktasıdır. Mal arzı çok, talep az olursa fiyat aşağılarda oluşur, eğer mal arzı az talep çok olursa fiyat yukarılara çıkar. Bakliyat ta da mal arzının azlığı fiyatları bugün itibariyle nohutta 6,5 – 7 bandında, yeşil mercimekte 7,5 – 8 TL bandında oluşmasına sebep olmuştur. Daha hasadın başındayız, sonbahara bu fiyatlar yeşil mercimekte 15 TL, nohutta 10 – 12 TL, fasulyede 20 – 25 TL bandında olacak gibi görünüyor.
Tahılı üretici Rusya’dan temin etmek mümkün olabilir, ama bakliyatı temin edebileceğimiz tek ülke Kanada. Orası da kuraklıktan şikâyetçi. Ürün çok az. Fakirin yemeği nohut, fasulye ve yeşil mercimekte ki bu sorun hükümetçe halledilmelidir.
Hükümete düşen bakliyat fiyatlarını revize ederek yeni fiyat açıklamalıdır, yoksa bu fiyatlarla tüm bakliyat stokçuların eline geçer. Sonbaharda ve kışın anormal fiyatlar piyasaya hâkim olur. Son tahlilde nihai tüketici zarar görür.
Bir aydın, eski bakliyatçı olarak hükümeti uyarıyorum. Aydına düşen de testi kırılmadan uyarmaktır.” demiştim.
O tarihten bugüne tam 70 gün geçti. Hükümet bakliyatla ilgili ciddi yatırımlarla ülkenin gıda güvenliğini garantiye almaya çalışıyor.
Ama atı alan Üsküdar’ı çoktan geçti. Bakliyat ürünleri stokçuların eline geçti.
Devlet bundan sonra bakliyat fiyatlarına müdahale edemez. Daha sonbaharın başlangıcındayız. Bakliyat ürünleri ise genellikle kış aylarında tüketilir. Bu kış bakliyat fiyatları üşütecek.
Kırmızı mercimek 20 TL, yeşil mercimek 20 TL, nohut 20-25 TL ve fasulye 40-50 TL fiyat bandında olacak gibi. Daha kötüsü bu ürünleri ithal edeceğimiz ülkeler de kuraklıktan etkilenmiş durumdalar. Bakliyat bulamama sıkıntısı ile karşı karşıya kalma tehlikesi büyük.
Bir de buğdayla ilgili ön görünümü yazayım. Bu yılki kuraklık 8 – 10 milyon ton buğday açığı yarattı. Bu miktarda buğdayı ülke olarak inşallah yurt dışından hele de ABD dışından temin edip, 2022 Haziranına çıkarsak büyük başarı.
Eğer ABD’nin karşısına “Buğdayımız yok” ile çıkarsak çok kötü. FETÖ ve PKK ile ülkemize zarar veremeyen ABD buğdayla ülkemizi diz çöktürebilir. Benden yazması. İnşallah ben yanlış düşünüyor olurum.
Son söz; gıdanızın kıymetini bilin, israf etmeyin. Özellikle ekmek israfından kaçının.

Mobilya sektörü dendiği zaman akla metal parçalar, sunta, ahşap, aksesuarlar, sünger ve mobilya kumaşları gelir. En önemlisi de iyi işçilik mobilya sektörünün temelini oluşturur.

Çekyat, koltuk takımlarında esas yaydır, demir aksamlar gereklidir. Yani metalürji üretimi şarttır. Çünkü mobilya sektörünü direk etkileyen temel ürünler metalürji ile üretilir. Mobilyada kullanılan sünger, sunta ve boya aksamının esas ham maddesi, tarımın da temel ürünü olan %46 üre gübresidir. Bu gübre ülkemizde İGSAŞ Gübre tarafından üretilmekteyse de, ülke ihtiyacını karşılayacak düzeyde değildir.

%46 üre gübresi ülkemizde tarımdan çok sunta, sünger, boya sanayide kullanılmaktadır. Ve de dışa bağlı bir sektörüz. Tüm Türkiye’de tüketilen kuru gübrelerin başında da %46 üre gelmektedir. Esas sorun bu gübre üretimi için ciddi yatırımlara ihtiyaç duyulmasıdır. %46 üre gübresinin ana hammaddesi doğalgazdır.

Ülkemiz Rusya’dan ve İran’dan doğalgaz almaktadır. Rusya’dan alınan gaz Samsun’dan, İran’dan alınan gaz ise Ağrı’dan yurda giriş yapar.  Ardından boru hatlarıyla tüm Türkiye’ye evlere, işyerlerine dağıtılmaktadır.

Gaz akışı yaz kış kesilmeden devam eder. Yaz aylarında doğalgaz kullanımı azalsa bile bu 2 ülkeye yaz aylarında gaz kullanmadığımız halde ödeme yapmaktayız. Çünkü doğalgaz stoklama imkanımız yok. Ve bu durumda yılda 2,5 milyar dolar ödüyoruz. Bu para boşa gidiyor. Bu gazdan biri Samsun’da, diğeri Ağrı’da azot tesisi kurup, hem boşa giden gazdan amonyak hem de %46 üre üreterek hem mobilya, boya, sünger, sunta ve tarımın ihtiyacı olan %46 üreyi üretmek şart olmuştur. Mobilya sektörü ciddi şekilde sunta, sünger ve mobilya kumaşı sıkıntısı çekmekte. Bu da tüm ülkede olduğu gibi ilimizde de mobilya üretimini olumsuz etkilemekte. Küçük üreticiler bu olumsuzluklar içerisinde üretimden çekilmiş,  büyük üreticilerin, tekel olmuş firmaların satıcısı olmuşlardır. Hayatı idame ettiren metalürji ve kimyadır. Petro kimyada çok eksiğimiz var.

Kanal İstanbul yerine Anadolu’ya su, milli oto’dan önce milli gübre olmalıdır. Tarım hayatın olmazsa olmazını üretmekse onu ancak metalürji, kimya yatırımlarıyla yapabiliriz. Kimya aynı zamanda mobilya demektir, sunta, mobilya kumaşı, sünger, boya demektir. Doğalgazdan amonyak, ondan da %46 üre üreten kimya tesislerinin biri Samsun’da diğerini Ağrı’da görmek dileğiyle.

Sektörde çalışanlara, mobilyacılara selam olsun.

Ülkemiz tahıl ve bakliyat üretiminde önemli bir ülkedir. 20 milyon ton buğday, 8 milyon ton arpa ve 2 milyon tona yakın bakliyat üretimiyle ciddi stoklama ünitelerine silolara ihtiyaç duymaktadır. Özellikle 1950 sonrası TMO’nun silo çalışmaları ofis çiftçinin kara gün dostudur deyimini hak etmiştir. Özellikle son 20 yılda bu konuda ciddi yatırımların olması çiftçiye büyük kolaylık sağlamaktadır.  Hasadını yapan çiftçi ya hemen malını satmakta veya rehinli siloculuk yapan firmalara ürettiği ürünü emanete vererek ihtiyaç duyduğu finansmanı temin etmektedir. Oysa eskiden hasat bir dert, stoklamak daha büyük dertti. Bugün bu olay ortadan kalktı. Özellikle ova Yozgat diyeceğim Ankara, Sivas karayolunun altında kalan coğrafyamızda Boğazlıyan, Sarıkaya, Sorgun, Çandır bölgemizde ve Yerköy’de lisanslı depoculuk iyi noktadadır. İlimizde bu konuda yatırım yapan başta Kayseri Şeker A.Ş. ve bu konuda yatırım yapan özel sektör firmalarını kutlarım. Lisanslı depoculuğun tüm ilçelerimizde olması dileğiyle. Çiftçilerimizi, zahirecileri ve silocuları selamlıyorum.